uurdmandah

 

Зулай норгох сүүдэргүй

Зээглэсэн хөхөмдөг говь минь

Зээр хүртэл цуцсан

Зэрэглээ тунарсан тал минь

     Адуу мал нь шандандаа ойрхон

     Алга боллоо гэхнээ баянбүрднээ чуулдаг

Манхан элс нь ширхэгээр өртөөлөн

Марал цагаан саранд бүлээсдэг говь минь

     Салхи нь хүртэл бүлээхэн

     Саатсан хүнд бөгчимхөн

Холын зайнд хараа сульдах

Халуун хэвлий нутаг минь ээ